អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រប្រើវិធីពីរយ៉ាងដើម្បីបែងចែកស្រទាប់ផែនដី។ វិធីទីមួយគឺ សមាសធាតុផ្សំ និងលក្ខណៈរូបរបស់ស្រទាប់នីមួយៗ។ អ្នកវិទ្យាសាស្រ្តគេដឹងពីទម្រង់ក្នុងផែនដីដោយវិធីភស្តុតាងគំរូសិលា និងភស្តុតាងរលករញ្ជួយដី។ ធរណីវិទូធ្លាប់ខួងផែនដីដល់ជម្រៅ 12 km ដើម្បីយកគម្រូសិលា។ តាមរយៈគម្រូសិលាពួកគេបានធ្វើអំណះអំណាងអំពីលក្ខខណ្ឌនៅក្នុងជម្រៅផែនដីដែលជាកន្លែងសិលាទាំងនេះកើតឡើង។ រលករញ្ជួយដីជាថាមពលដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ផែនដីហើយរលករញ្ជួយដីមានបីគឺ រលកP រលក S និងរលក L ។ គេចែកផែនដីជាបីស្រទាប់គឺ សំបក ម៉ង់តូ និងស្នូល។
សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងផែនដីប្រែប្រួលទៅតាមជម្រៅ កាលណាស្ថិតនៅជម្រៅកាន់តែជ្រៅ កម្តៅកាន់តែកើនឡើង។ សម្ពាធនៅក្នុងជម្រៅផែនដីមានការប្រែប្រួល កាលណាស្ថិតនៅជម្រៅកាន់តែជ្រៅ សម្ពាធកាន់តែកើនឡើង។
គេចែកផែនដីជាបីស្រទាប់គឺ សំបក ម៉ង់តូ និងស្នូល ដោយផ្អែកលើសមាសធាតុផ្សំនៃស្រទាប់នីមួយៗ។ សំបកផែនដី គឺជាស្រទាប់ក្រៅគេបំផុតដែលមានកម្រាស់ចាប់ពី 5 km ដល់ 100 km។ សំបកផែនដីមានពីរប្រភេទគឺ សំបកទ្វីបមានកម្រាស់ជាមធ្យម 30 km និងមានសមាសធាតុផ្សំស្រដៀងសិលាក្រានីត។ សំបកមហាសមុទ្រមានកម្រាស់ពី 5km ដល់ 8km និងមានសមាសធាតុផ្សំស្រដៀងនឹងសិលាបាសាល់ ។
ម៉ង់តូជាស្រទាប់ស្ថិតនៅចន្លោះសំបក និង ស្នូល។ វាមានម៉ាស 67% នៃម៉ាសផែនដី និងកម្រាស់ 2 900 Km ។ ស្នូលផែនដី ជាស្រទាប់ក្នុងគេបង្អស់លាតសន្ធឹងពីក្រោមម៉ង់តូទៅដល់ផ្ចិតផែនដី។ ស្នូលផែនដីចែកចេញជាពីរប្រភេទគឺ ស្នូលក្រៅជាស្រទាប់រាវស្ថិតនៅក្រោមម៉ង់តូមានកម្រាស់ប្រហែល 2 200 km ។ ស្នូលក្នុងរឹងហើយធ្ងន់ស្ថិតនៅចំកណ្តាលភពមានកម្រាស់ប្រហែល 1 228 km ។
